Opis

Rakieta RZ 73, RZ 65 FÖHN, RZ.65 z racji że jest bardzo mało informacji o tym typie pocisku i nieraz są sprzeczne nazwy rz 65 i rz 73 są stosowane naprzemiennie,  była niemiecką eksperymentalną rakietą niekierowaną używaną w samolotach.  w 1939 roku, kiedy koncern Rheinmetall-Borsig pod kierownictwem dr Heinricha Kleina stworzył pocisk RZ.65 Föhn, tzw. „nabój dymny” (Rauchylinder), który w rzeczywistości był bojowym niekierowanym pociskiem lotniczym, stabilizowanym w locie przez obrót. Nazwa „nabój dymny” leży w płaszczyźnie próby dezinformacji w celu przekonania zagranicznych służb wywiadowczych, że opracowywane w Niemczech pociski nie są pociskami bojowymi. Początkowo RZ.73 był wyposażony w głowicę odłamkowo-burzącą, jednak pilna potrzeba skutecznej broni przeciwpancernej wymusiła opracowanie głowicy przeciwpancernej znanej z hartowanej stali. Pociski te były również używane w ograniczonym zakresie na froncie wschodnim jako broń przeciwpancerna, ale nie były szeroko stosowane ze względu na ich krótki zasięg. Pociski odłamkowo-burzące były używane do końca wojny, choć również niezbyt szeroko.  Informacje o praktycznym zastosowaniu pocisków RZ65 są sprzeczne. Różne wyrzutnie testowano na Heinkel Ne-111, Junkers Ju-88, Messerschmitt Bf-109, Bf-110, Me-210, Me-410, Blom und Foss Na-137. Szereg źródeł podaje, że pocisk był używany w ograniczonym zakresie na froncie wschodnim od jesieni 1942 roku. Wyposażony w przeciwpancerną głowicę bojową odniósł pewien sukces w walce z radzieckimi pojazdami opancerzonymi. Dalszym rozwinięciem tego pocisku była jego modyfikacja RZ73, która z wyglądu jest niemal nie do odróżnienia. Produkt w pełni bezpieczny, nie zawiera materiałów niebezpiecznych i zakazanych, puste metalowe  skorupy , nie podlega pod UoBia. Gwinty sprawne, na pocisku widoczna resztka białego napisu, w komplecie z zapalnikiem